Anne, Çocuk ve Ravel…
Sıra annemle ortak müziklerimizde…
Annem ile ruhumuzu paylaştığımız eserlerin en başında Ravel’in Daphnise et Chloé’si gelir.
İnsanı ilk dinlediğinde çarpar ya…
Acaba ilk kez ne zaman dinledim…
Bilmiyorum.
Sanki dünyaya gelirken duymuş gibiyim…
Evet,
Eserin başlangıcında anne karnında nefes alamaz gibi hissederim kendimi,
Sağda solda kabarcıklar yükselmektedir,
Sudan çıkıp nefes almaya başladığımda
Etrafı anlamaya ve anlamlandırmaya çalışırken…
Annemi duyarım,
Yaylılar dünyayı tanımlamaktadır.
Annem ise flüttür ve hoş geldin demektedir aramıza, ince ve narin v
Ve hayranlıkla seyretmektedir beni,
Kalabalığın içinde onu çok iyi duyarım, ben buradayım der gibidir,
Klarnet ise babamdır…
Neden sonra ikisi birlikte ses verir duyarım ve ailemi tanımaya başlarım…
Evren bu duruma saygıda kusur etmez, başını öne eğer…
Annemin serenadı eserde sekizinci dakikanın ortalarındadır…Ölümsüz sevgidir bu…
Emniyet, güven, sevgi, sahiplenme derken…
Yıllar sonra onu kaybettiğimde bu kez ayrılık şarkısı olacaktır…
Ve hayat başlar, afacanca, hızlı ve neşeli…
Azarlamalar hep ilerisi içindir…
Ve çocukluk son bir arp solosuyla biter…
İlk aşk kendini göstermiştir bile…
Heyecanlı takip başlar,
Anne, baba ve diğerleri yavaş yavaş erimektedir hayatın içinde…
Aşk karşımdadır ve tüm gücüyle ruhumu teslim almıştır…
Yaşam hızlanır, hemen her şey unutulur ve belki de aniden bitiverir,
Büyük göçlere hazırlıksız yakalanmışımdır…
Varsın olsun,
Ravel arada bir hatırlatır tüm yaşamımı, ağlarım halime…
Ravel tabii ki sadece Daphnise et Chloe’den ibaret değildi… Bir müthiş eser de Ölü Prenses için Pavan’dı… Haliyle kornonun başlangıçtaki müthiş melodisi beni can evimden vururken, annemin gözlerini kapayıp kendinden geçmesine neden olurdu…
Müzikte yolculuk yaparken en uzak durduğum, hatta 1,2,3 diye vuruşlar gelmeye başladığında nefret ettiğim müzik türüdür vals. Evimizde de sevilmezdi. O nedenle bu çalışmamın sonuna geldiğimde hayatım boyunca vals dinlemediğimi göreceksiniz. Ama biri hariç. Ravel’in kendine has muhteşem La Vals’ı. Ravel aslında bu eserde valsle alay eder gibi gelir bana, eser boyunca valsin boşluklarından faydalanmakta, çıkıntılar yapmakta ama bir yandan da vals ritmine sadık kalmaktadır.
Her ikisi de aynı yıl ölen ve birbirilerini inanılmaz bir şekilde etkilediğine inandığım aynı dönemin bestecileri Maurice Ravel ve George Gershwin’in neredeyse ortak yazdıkları bir eser diyebileceğim Ravel’in Piyano Konçertosu bu benzerliği keşfettikten sonra dinlemeye başladığım, çok özel bir eser. Teybimizde yoktu, sanırım annem ve babam eseri fazla melodik bulmamışlardı ki kaydetmemişlerdi ama Ravel bahsini kapatırken iki muhteşem besteciyi adete bir eserde dinleyebiliyor olmayı pek değerli bulduğumu söylemeliyim…