Babam Asil Sandalcı’nın robdöşambrla bağdaş kurup dinlediği zaman zaman tempo tutup söylediği şarkılar vardı. Bunlar arasında Glen Miller ona çok keyif verirdi.
Babam Asil Sandalcı’nın robdöşambrla bağdaş kurup dinlediği zaman zaman tempo tutup söylediği şarkılar vardı. Bunlar arasında Glen Miller ona çok keyif verirdi.
Babamın bana klasik müzik yüklemelerinde en sevdiğim eserlerden biri de Edward Hagerup Grieg’in piyano konçertosu idi. Babamın ölümünden evvel son nefesinde son kelimeleri de Edward Hagerup Grieg olmuştu. Grieg’in bu melodik eseri de binlerce kez dinlenip, çocuk yaşta ezberlenmişti.
Gershwin’le ortak yanları da ilginçti, timpani ile giriş ve insanın içini titreten müthiş melodiler… Babam da ben de onun Kuzey Avrupalı oluşuna şüphe ile bakardık, sonraki yıllarda Norveç ve İsveç’te cazın gelişmesini de göz önüne alırsak, hiçbir şey göründüğü gibi değildi anlaşılan…
Her partisyonu hatta her notası için inanılmaz emek verilmiş dünyanın en zengin melodik eserlerinden biri çokça doğru çalınmış, aşağı yukarı her yorumunda iyi bir standart tutturulmuştur.
Ben eseri Khatia Buniatishvili’den dinlemeyi yeğledim. Hatasız, mükemmel ayrıca vücut dili bir yerde beni öyle etkiledi ki… Aslında Grieg’i birlikte ne iyi anlamışız…
10:30 ‘da Grieg piyanistin önüne “hadi bakalım” dercesine bir dizi nota koyar. 12.20’de savaş bitmiş, piyanist işin içinden mükemmelen sıyrılmıştır, kendine güveni gelmiş, artık sırtı yere gelmeyecektir. Grieg son bir çaba ile ayağa kalkar, işte o an Khatia Buniatishvili’nin Grieg’in salondaki temsilcisi orkestra şefine bakışı çok anlamlıdır: “geç efendi bunları, ben bunları peynir ekmek gibi yiyeceğim şimdi göreceksin” ifadesi… Karşılıklı bakışmalar hep olmuş, eseri dinlerken anlamlandırmak da oldukça kolaylaşmıştır.
Grieg Piyano Konçertosu ağlatır, güldürür, coşturur, düşündürür, isyan ettirir, sonunda ruhunuzu dış etkilerden koruyan bir örtü gibi sarıp, sarmalar sizi…
Eser insanoğlunun dünyada neler yapabileceğinin bir kanıtıdır…
Ve Grieg sonraki yıllarda progressive rock yoluna saptığımda nedenini bilemediğim bir şekilde hep yanı başımda olmuştur.
Teybimizde Grieg’den iki eser daha kaydedilmişti. Her ikisi de Peer Gynt operasından seçmeler idi. Solveig’in şarkısı, enstrümantal olarak kaydedilmişti ve natamamdı. Bu müthiş melodik eseri Palma de Majorca’da Drach mağarasının içindeki gölde ışıklandırılmış kayıklarda bulunan yaylı sazlar eşliğinde dinlemiş, kendimizden geçmiştik. Ne yazık ki günümüz kaynaklarında aynı mağaradan yapılan pek çok kayıtta Solveig’in melodisine rastlamadım. Oysa oraya çok yakışıyordu.
Çocukluk yıllarımda bana pek çok hayaller kurduran eser… Bir şeyler kısa adımlarla çoğalarak yanıma yanıma geliyor, etrafımda dönüyorlar… Sevimli bir şeyler, ama ne olduklarını anlamıyorum, ornitorenk, fok falan gibiler… Ve yıllar sonra Rick Wakeman’ın efsane eseri “Journey To The Centre Of The Earth’ün finalini bu eserle yaparken plağın kapak içinde final bölümü için şu notu düşüyor: Finale: Stolen from E. H. Grieg böylelikle Grieg’in progressive rock ile ilintisini doğrudan yaşamış oluyoruz.
IN THE THEME ONEDIN LINE