Bhrams bu eseri dışında bende iz bırakmadı. Hele Macar danslarını çok zayıf bulurum. Sahnede canlı dinlenebilirliği her zaman vardır ama…
Buna karşın annem de babam da Bhrams’ı çok severlerdi. Sanırım babam annemle çıkmadan önce tıpkı filmdeki gibi anneme “Bhrams’ı sever misin” diye sormuş, bu annemin lûgatında “benimle evlenir misin” anlamına geldiğinden o da “evet” i düşünmeden yapıştırmıştı. İlk gittikleri konserde Bhrams çalıyormuş zaten… Onlar evlendikten 3 yıl sonra Fransızca adıyla “Aimez vous Bhrams?” İngilizce adıyla “Goodbye Again” filmi ortaya çıkmıştı. Eser Türkiye’de radyo tiyatrosunda çok sükse yapmıştı.
Babam Françoise Sagan’dan çok daha önce bu filme adını koymuş, aslında Metro Goldwyn Mayer yaya kalmıştı… Ingrid Bergman, Yves Montand ve Anthony Perkins’in başrollerini paylaştığı filmi seyrederlerken herhalde babam bir başka gururlu, annem bir başka aşıktı. Ben ise o gece anneannem ile dedeme bırakılmıştım. Film mutlak çok etkiliydi zahir sonunda çok nadir gerçekleşen bir olay olmuş, beni akşam dedemlerden almamışlardı. Sabah mis gibi kızarmış ekmek kokusu, Eskişehir Sarmısaklı Çiftliği tereyağı, yeşil zeytinin hası, anneannemin Cahide Hanım’ın İsmail Dedeme söylene söylene yaptığı çam fıstıklı sakız kabağı reçeli, dedemin demlediği çay ile kahvaltı etmiştim…
Of ya ne çok şey özlemişim…
4 yaşlarımda annemin evde ağzında gelincik sigarasıyla “ta ra riii ta ra ra” diye filmin, dolayısıyla senfoninin 3. Bölümünü sürekli tekrarlaması ile kazındı kaldı hafızama bir sürü özlem duygusu ile…